Een remedie voor de tirannie van Tinnitus?

Twee recente studies geven hoop voor mensen behept met tinnitus, een vervelende en soms slopende oorsuizen.

Een studie licht werpen op een mogelijke oorzaak van de verontrustende stoornis. De onderzoekers, onder leiding van Josef Rauschecker van Georgetown University Medical Center in Washington, gebruikt high-tech MRI-scans in nul op gebieden van de hersenen die verbonden zijn met het fantoom beltoon.

Dr. Rauschecker opgemerkt dat tinnitus kan optreden bij mensen die een verlies van gehoor geleden in bepaalde frequenties als gevolg van normale veroudering, luid-blootstelling aan lawaai of een ongeval. De hersenen, he said, probeert te compenseren voor de gedeeltelijke gehoorverlies. “De naburige frequenties soort van uit te breiden naar zei hijf,” he said, hetgeen resulteert in de beltoon.

Iedereen die is geweest om een ​​rock concert of luisterde naar muziek op een extreem hoog volume, zal gemerkt hebben een piep in de oren voor een dag of zo. Uiteindelijk, hoewel, de beltoon verdwijnt. Maar voor mensen met tinnitus, de beltoon aanhoudt. De MRI-scans bleek dat een deel van de hersenen (de ventromediale prefrontale cortex) die normaal uit te schakelen of te annuleren van de beltoon is ongebruikelijk klein bij mensen met tinnitus. “Hopelijk, vinden we enkele therapieën [om tinnitus te behandelen] die zijn gebaseerd op deze nieuwe kennis,” aldus Dr. Rauschecker, waarvan de studie werd gepubliceerd in het tijdschrift Neuron.

In de tweede studie, onderzoekers aan de Universiteit van Texas en MicroTransponder Inc. in Dallas, verslag, dat zij in staat waren om tinnitus bij ratten weg te nemen door het stimuleren van de nervus vagus in de hals en tegelijkertijd afspelen van een verscheidenheid van geluid tonen over een langere periode van tijd.

Ze vergeleken hun nieuwe therapie om het slaan van een “reset-knop” dat schoolt in feite een deel van de hersenen dat interpreteert geluiden. Hun bevindingen werden gepubliceerd in het tijdschrift Nature.

Dr. Rauschecker zei, in sommige opzichten, de twee research papers zijn “sterk” complementaire. “De nervus vagus stimulatie gebruikten ze kon goed oefenen de gevolgen ervan ... [door middel van] dezelfde structuren vonden we betrokken te zijn bij tinnitus.”